De laatste avond van de Restaurantweek in december 2009 brachten wij door bij Herbert Robbrecht (1*, 15 pt Gault Millau). Om 7u stipt gingen alle lichten aan en werd de voordeur van de villa van het slot gedaan. We werden welkom geheten door een jonge ober in stijlvol zwart pak. Onze jassen werden aangenomen waarna hij ons begeleidde naar onze tafel. Klassiek interieur hier, bruin en beigetinten, mooie antieke kasten en kleinmeubeltjes her en der verspreid in de kamer. Het restaurant gaf inderdaad meer het gevoel van een gezellige warme woonkamer dan van een restaurant. Het is klein, een achttal tafels in totaal, beige tafelkleden tot op de grond met daarover smetteloos wit linnen. Heel veel privacy tussen de verschillende tafels.
Het restaurantweekmenuutje stond op tafel. Drie gangen voor 37 euro, uit te breiden met een extra voorgerecht à 10 euro (of het originele voorgerecht te vervangen door het extra voorgerecht mits supplement van 5 euro) en een kaasgang à 10 euro. Bijpassende wijnen 17 euro voor het 3-gangenmenu.

Nadat wij de kaart hadden bekeken werd ons gevraagd of wij een aperitief wensten. Dat wensten wij, doch niet de voorgestelde champagne. Wij zijn niet zo’n champagneliefhebbers. In plaats daarvan kozen wij voor een rode porto.

De maître kwam onze bestelling opnemen. Echtgenoot ging voor het gewone 3 gangenmenu, ik heb het voorgerecht (foie gras) verwisseld voor het extra voorgerecht (vis). Er werd ons ook gevraagd of wij het wijnarrangement zouden nemen, of liever een wijn van de kaart kozen. Dat laatste paste ons beter. Dus kregen wij de wijnkaart aangereikt. En wat voor een wijnkaart! Veel Frans uiteraard, maar ook Italiaans, Spaans, Oostenrijks, Duits, en nieuwe wereldwijnen. Uiteindelijk viel onze keuze op een Château Carteau 2006, St. Emilion Grand Cru (45 euro).

De amuses verschenen. Op een zeer speciaal bord een prikker met daarop een burgertje van makreel, daarnaast een glaasje met zalmtartaar en enkele grijze garnaaltjes op een avocadomousse, een schaaltje crème brûlée van époisses, en een glaasje pompoensoep met mosseltjes. Zeer fijne amuses, vooral het burgertje van makreel kon qua smaaksensatie tellen. De crème brûlée van époisses was dan weer zeer origineel. Erg smaakvol en fijn allemaal.

Ondertussen werden kleine sneetjes brood rondgebracht (dat ging zo de hele maaltijd door), huisgemaakt zuurdesembrood wat heel lekker was. Rondjes boter en een flesje olijfolie stonden op tafel.

De voorgerechten werden opgediend: terrine van ganzenlever en kalfsheerlijkheden met Westmalle dubbel, krokantje van rode biet en kruidige salade, parel van ganzenlever met stroop van trappist voor echtgenoot, rogvleugel gegaard op lage temperatuur, kort gebakken sint-jacobsvruchten, gesmolten spinazie en crème van pastinaak omringd door een beurre noisette verrijkt met geconfijte citroen voor mij. Wat een heerlijkheden! Echtgenoot was vooral zeer blij met zijn parel van ganzenlever. Het is dat ik het niet lust, maar het zag er wel zeer aantrekkelijk uit. Ook mijn stukje rogvleugel was zalig, alsook de sint-jacobsvruchten die net genoeg gebakken waren. Boterzacht allebei en zeer goed passend bij de crème van pastinaak en de spinazie.

Wat ons opviel in dit restaurant was dat alles er zo soepel en gladjes verliep. Er heerste een enorme rust, de bediening sprak zacht en discreet, en al het personeel was ongelooflijk goed op elkaar afgestemd. Dat is toch net dat ietsje meer dat je in een middenklasser vaak niet krijgt. Of het nu aan de ster ligt, dat zou ik niet durven zeggen, maar het viel ons in ieder geval wel op.

Na een korte pauze volgden onze hoofdgerechten: medaillon van jong hertenkalf, wildjus met Penja peper, kweeperenchutney en boschampignons, zalf van butternutpompoen en wintergroentjes. Een heerlijk gerecht. Zelfs ik, die niet zo dol ben op wild, vond het zalig. De stukjes vlees waren als timbaaltje opgediend, op een bedje van kweeperenchutney en boschampignons, waarbij je even het zoetje proefde maar ook het zure van de chutney. De zachte zalf van butternutpompoen en de wildjus met het uitgesproken aroma van de peper pasten hier perfect bij.

Tijd voor het dessert. Hier scoort Herbert Robbrecht wat minder. Het was lekker, maar ook niet meer dan dat. Een triootje deze keer: chocolade macaron met crème van witte chocolade, maltezerrijst op een zandkoekje van chocolade, nougat roomijs. Het nougat ijs miste smaak, de macaron was nogal hard gebakken en de witte chocolade smaakte niet naar witte chocolade. De maltezerrijst was lekker, helaas was het maar één koffielepeltje. Het chocolade zandkoekje dat eronder zat was gewoon okee.

Wij sloten af met koffie en thee (7 euro pp). De theekaart was bijna zo uitgebreid als de wijnkaart. Thees uit alle delen van de wereld. Ik ben nogal traditioneel wat mijn thee betreft, dus ik koos voor een Orange Pekoe uit Sri Lanka. Deze werd opgediend in een gietijzeren potje met de nodige friandises ... zo’n 7 stuks per persoon, wat ik eigenlijk van het goede te veel vind. Zelfs mijn man, snoeper avant la lettre, heeft niet alles opgegeten.

Herbert Robbrecht kon als ervaring wel tellen. We hebben een zeer aangename avond gehad, super lekker gegeten. Alles was in evenwicht: kwaliteit/originaliteit van de gerechten, personeel, sfeer, interieur, ... Kortom: een diner met een sterretje.

Toen we het pand verlieten kwam de chef himself nog even vragen of alles naar wens was geweest.