Zaterdag waren we uitgenodigd op een personeelsfeest (34 personen) bij Sir Anthony Van Dijck. Een restaurant dat ooit twee Michelin sterren had schept verwachtingen, zeker omdat de ooit zo gevierde chef Marc Paesbrugghe hier nog steeds in de potten roert.
De locatie in de 16de eeuwse Vlaeykensgang en het pand op zich zijn ongetwijfeld uniek. Net zoals het interieur, tenminste het restaurant beneden wat zeer stijlvol was. Wij werden naar de eerste verdieping geleid naar een aparte zaal, gildenkamer is misschien een betere benaming. Een statige grote kamer met hoge plafonds met zware houten balken, krakende oude plankenvloer, helaas ook krakende stoelen. En daarbij dan zeer eenvoudige kleine tafeltjes waarop al het tafelgerief (glazen, borden, bestek) opgepropt op elkaar stond. Voor mij persoonlijk al een eerste tegenvaller. Ook de lopertjes op tafel hadden weinig klasse. Het zijn dezelfde als die ik door de week thuis gebruik, ik meen dat ze van de Hema komen ... Niet dat daar iets op tegen is, maar dit verwacht ik niet in een klasse restaurant.
Het eten dan: omdat wij met zo'n grote groep waren kregen wij een vast menu, niet meer dan logisch. We begonnen met een glaasje bubbels. Champagne, cava, prosecco? Het werd ons niet meegedeeld. Ook de bediening van de bubbels vond ik vreemd. De glazen werden telkens per twee of drie aangedragen zodat het nogal een tijd duurde eer iedereen een glas had. Dienborden zouden hier toch handiger geweest zijn. Bij het aperitief werden olijven en hartige dunne koekjes gepresenteerd. Na het aperitief werd er een zuinig mandje brood op de tafels gezet met een rondje boter. Deze werden tijdens de maaltijd niet aangevuld, hoewel al het brood al tijdens het voorgerecht op was.
Als voorgerecht kregen we terrine van tongschar met verse groene kruiden. Een schijfje wit/groene terrine dus, begeleid door een toefje groen (tuinkers en sla). Het was wel lekker, al had het weinig vissmaak.
Het tussengerecht was een nage van kreeft en coquille. Een klein kopje met een dun soepje met wat stukjes kreeft en twee rondjes coquille. Ook lekker.
Als hoofdgerecht kwam er gebraden fazantenborst met gebakken ganzenlever en savooikoolpuree op tafel. Ofwel hadden ze te weinig ingekocht, ofwel waren het hele kleine fazantjes maar wat er op de borden verscheen was bijna niets. Op een hoopje savooipuree twee minuscule sneetjes vlees met daarop de gebakken ganzenlever. Ik eet geen ganzenlever (niet uit bepaalde overtuigingen, ik lust het gewoon niet), dus mijn hoofdgerecht was echt wel mini mini. Het was op zich niet slecht, maar zeker geen wow gerecht. Dat vond ik trouwens van geen enkel van de gerechten.
De begeleidende witte en rode wijnen waren lekker, maar niet spectaculair. Ze kwamen ook zo snel voorbij dat ik de etiketten niet heb kunnen lezen. Er werd wel gul bijgeschonken.
Het 'degustatiedessert van speculaas en mandarijnen' was wel weer lekker. Een quenelle speculaasijs, drie partjes mandarijn en een vierkantje van iets bavarois-achtigs.
Nadien volgde er nog koffie (één kopje) of thee met een stukje droge cake.
Eerlijk gezegd had ik van dit restaurant veel meer verwacht. Misschien moeten we het gewoon een tweede kans geven en er eens privé gaan dineren.