Ons bezoek aan BLFLR dateert al van november 2009. Op deze vrijdagmiddag hebben wij daar van een zeer mooie lunch genoten in het kader van de Restaurantweek.

Bij binnenkomst werden onze jassen aangenomen en werden wij naar onze tafel begeleid. Het restaurant is opgesplitst in verschillende ruimtes. Wij zaten in een soort veranda, zeer ruim en licht en aangenaam warm. Gedurfd interieur met oranje en paarse armstoelen en een grote ‘tros’ oranje bolle lampen in de nok van het glazen dak. Ruim bemeten tafels met wit linnen en oversized glazen – net zoals ik het graag heb. Het was al meteen duidelijk dat het er hier helemaal niet stijf aan toe ging. De bediening was zeer professioneel maar ook zeer ongedwongen.

Er werd ons uitgelegd dat wij een driegangen-menu zouden krijgen (27 euro). Voor een wijnarrangement (vanaf de cava tot en met de koffie met friandises) werd eveneens 27 euro berekend maar een wijntje kiezen van de kaart, of een glas huiswijn, was natuurlijk ook mogelijk. Wij besloten tot de witte huiswijn om te starten. Ondertussen was de chef bij onze tafel komen staan om het menu voor te stellen. Ik kan het niet woordelijk herhalen want ieder ingrediëntje, hoe minuscuul aanwezig ook, werd apart vernoemd. Ik ga toch een poging wagen ...
Voorgerecht: carpaccio van coquille St. Jacques met een zalfje van topinamboer (aardpeer), cannelloni van (rauwe) topinamboer met granny smith en wintertruffel, op lage temperatuur gegaard buikspek met kervelwortel.
Hoofdgerecht: fazant ontdaan van zijn karkas en gegaard op lage temperatuur, gekarameliseerd witloof, geglaceerde aardappeltjes, puree van butternut, een rondje van butternut gevuld met iets (pastinaak?), zwarte beuling en rode biet in een schuimige saus (geen idee van wat)
Dessert: citroenbavarois, ijs van thijm, een stukje gearomatiseerde sponscake, abrikozengelei, muscovado suiker, een kletskop en een ander stukje gebak.

Ondertussen genoten wij alvast van onze droge witte Graves. Geen idee van welk château deze afkomstig was, maar het is wel lang geleden dat ik nog zo’n lekkere klassieker gedronken heb.

Al snel werden de amuses opgediend. Een langwerpig bord met een sesamkoekje met zalmmousse, een sushi met nobashi garnaal en iets gefrituurds erboven op, een stukje pumpernickel met carpaccio van ossenhaas en een toefje fijne truffelmayonaise, als laatste een rondje levermousse met een gelei van chardonnay.

Na een korte pauze kwam het voorgerechtje. De ingrediënten heb ik hierboven allemaal reeds vermeld. Een zeer mooi ogend en ook lekker gerechtje, al kon ik lang niet alle smaakjes terugvinden die de chef opgesomd had. In ieder geval wel de boterzachte schijfjes coquille op een emulsie van aardpeer, de sliertjes aardpeer, de schijfjes granny smith, het vierkantje buikspek. Een mooie smaakcombinatie. Idem voor het hoofdgerecht: zeer mooie presentatie, perfecte cuisson van de fazant en een goed passend garnituur met de pompoen en het witloof. Hierbij dronken wij overigens de rode huiswijn: een cabernet sauvignon van niet nader vermelde origine (ik had mijn bril niet bij) maar wel zeer lekker en vol van smaak.

Uiteindelijk volgde het dessert. Alweer een plaatje. Ik ben niet zo’n dessertenmens, dus voor mij meer dan voldoende. Voor echtgenoot had het iets meer mogen zijn. Hij was dan ook zeer gelukkig met het bordje friandises dat bij de koffie werd geserveerd.

All in all een fijne ervaring, al blijft het jammer dat de porties in dit soort restaurants niet van dien aard zijn om een mannenmaag te kunnen vullen. Bij thuiskomst was er dan ook direct een aanval op de snoepkast. ;-)